oto przeszłość i jej oparzona ręka wyciągnięta w stronę innej oparzonej ręki która za wcześnie cofnięta wyciąga się teraz po inną przeszłość

***

Zwyciężyłeś i przeto ulegam. Atoli odtąd umarłeś na równi ze mną – umarłeś dla Ziemi, dla Nieba i dla Nadziei! We mnie istniałeś i – spojrzyj w moją śmierć, spojrzyj wskroś tej, która jest twoją, postaci, – jak doszczętnie zamordowałeś siebie samego!

***

 moje oko jest zakopane w pobliżu drugiego mostu nieczynnej kolei wąskotorowej chciałabym żeby ktoś je wreszcie wygrzebał a potem gdy już mu się znudzi rzucił nim do rzeki i żeby nie trafił

instalacja z pamięci i rozparcelowanych snów efemeryda pod postacią sondy pod postacią nadzoru nad stanem zapasów pod postacią gilotyny dobra

przede mną jest drzewo które rośnie korzeniami w górę a konarami w dół i na odwrót

jest mój wzrok napotykający opór powiek

jest kropla krwi spadająca z dołu w górę

jest zwierzę biegnące w górę rzeki

jest rzeka z rwącym nurtem

jest sparzona ręka wyciągnięta w stronę serca

jest płytki sen z drganiem wszystkich kończyn

jest knot palący się bez świecy

jest droga wiodąca do środka jeziora

jest studnia wypełniona ziemią po brzegi

jest następna stacja

jest głęboki lęk i płytki staw w którym topi się miłość

jest woda niezdatna do picia i chleb którym się dławię

jest gorycz nie do wyplucia

jest grób który jest oknem otwartym na tajemnicę a co jest za mną



Mam nadzieję Michał,  że wszystko jest zrozumiałe

***