monolog dialog

mmm: za każdym razem, kiedy zapominam kim jestem, a zdarza się tak bardzo często [bo sama nie wiem] oglądam
J'ai tué ma mère
bo to jestem ja
i smutno mi, kiedy patrzę na to wszystko
i nawet na te żałosne opisy ludzi i te esemesy z podziękowaniem za telefon
że ktoś dba
a przecież naturalnie nie powinnam mu dziękować
ale naturalnie by do mnie nie zadzwonił
nigdy nie płakałam publicznie
ale Agata cierpi, nie mogę tego znieść
już samo zrozumienie że nikt nie zastąpi mi
żałośnie działa na moje samopoczucie dzisiejsze
lll: żeby tylko dzisiejsze
też nigdy nie płakałam publicznie
mmm: nienawidzę Michała
lll: wiem
mmm: ja dzisiaj
lll: dlaczego?
mmm: za to, że mnie nie kocha
że ja go nie kocham
że nie jest tym
kim być powinien
że dzwoni do mnie
raz, w towarzystwie
żeby udowodnić mi ze nie wiem o czym piszę
w artykule
dziś zeby zpytać się
co się stało
nie zauważyłam kiedy stał przed drzwiami
lll: za to to wiem
mmm: widział, jak płaczę
lll: pytam, dlaczego płakałaś





***


kokarda
ja się po prostu boję
że jestem jakaś dziwna

luk skajłoker
nikt nigdy nie mówił, że jesteś normalna
i to w Tobie kocham
bo normalnych ludzi mam całą szkołę, cały świat
i są do dupy krótko mówiąc

luk skajłoker
i wkurwiający
Ty jesteś piękna, jesteś najmądrzejsza i absolutnie niepowtarzalna

kokarda
jesteś jakaś głupia