taedium vitae

[powątpiewam]

chwieję się na spokojnej tafli jeziora czarna linia widnokręgu

oddziela kosmos od zewsząd oblewającego mnie granatu

oczu twoich

[chodź są prosto z Islandii, wręcz srebrne, jak lodowce]

nieopancerzona łódź bez wioseł jak Petrarca lasu głębokiego neonowe

flary trzymasz w ręku i rzucasz je do słonej wody

wielkie fale

[to one chwieją moją łódź, ale wybaczam Ci, wybaczam]

kilka żurawi utonęło w filiżance moich łez 

bo czym jest miłość

skoro osiada na płucach jak głaz

dusi mnie 

zostawia przyodzianą w skórę i kości

na zimnym betonie, przy marmurowym filarze

Twojego ciała

jestem  kątem ust z których wykrzywiasz szczeniacki uśmiech

każdą literą w zdaniu które mówisz dotknięciem mojej 

skóry kiedy przepraszasz

[kocham Cię]

***
już nieaktualnie