taedium vitae

obracam się w pół i widzę jak poranek zderza się z bursztynowym popołudniem, a w równym odstępie na zegarze i z chłodnym wieczorem. wszystko jakbym oglądała na filtrowanej taśmie, mogła cofnąć w dowolnym momencie i wziąć lupę by przyjrzeć Ci się jeszcze raz i jeszcze raz i jeszcze miliony milionów nieskończonych przyglądać się będę aż nie zobaczę

siedzę teraz z dłońmi na talerzu, gdzieś plączą mi się nogi jak makarony i nie ma już, nie ma już twoich sporych dłoni na moich biodrach, nie ma już...

dłonie jak koła ratunkowe

topią mnie głębiej głębiej głębiej

nie ocaleję 

znowu dałam się wpuścić w maliny

myślę o podstawowych wartościach i wiem, że przeżywam wszystko albo za mocno albo wcale

kiedy idę i mijam kamienice nie ma za mną Twoich rąk które mnie złapią, kiedy zsunie mi się pantofel

mimo to idę przed siebie zostawiając te myśli, zrzucam je na chodnik

idę do przodu biegnę biegnę do Ciebie

bo tylko Ciebie kocham

tylko Twoje senne miny kruszą mi serce jak kafle lustro

tylko na Ciebie czekam 

tylko dla Ciebie jestem cierpliwa