jelenie

Lewitując w zupełnie pustej przestrzeni, gdzie jedynym możliwym ograniczeniem jest długość twojej ręki tak, po koniuszki palców, gdzie nigdy nie wiesz, na czym stoisz, bo nie stoisz, lewitując tak mogę skupić się na czymś konkretnym, lecz nienamacalnym, poukładać w głowie światy – błękitne plamy z małymi ludźmi wielkości punktów matematycznych, różowofioletowokarmazynowe łuny wiszące ponad naszą świadomością, nie wiem czy jest za czym tęsknić. Jelenie biegnące wzdłuż kręgosłupa – świecą im się oczy w ciemności, lecz same są ślepe; nie miałam ochoty odchodzić; miałam nadzieję; ale w kosmosie nie ma miejsca na nadzieję; po prostu jestem, – ale mój kręgosłup to linia łamana; moje jelenie potykają się na zakrętach, łamią kończyny; złamania otwarte bolą, ale nie mniej niż łamane serca, ale my ich nie mamy, nie bądź smutny. Ja nie mam żeber na wierzchu, chociaż bym chciała, mój kręgosłup jest giętki, ale boję się sprawdzić, boję się śmierci, choć i tak wszyscy umrzemy młodo.