tu nie ma początku i nie można spodziewać się końca - to właśnie Ty i ja / w braku początku umieramy bez końca

chciałabym być żoną marynarza

lubię ich

i dłonie zniszczone od mrozu i soli

i ja śpiąca w kwiecistej pierzynie w domku w lesie

przy skalnej plaży

Islandii

a nade mną wstążki zorzy

tak umrę

***

Biorę kosmos takim, jaki jest. Nie mam specjalnych pretensji o moje osobiste uroki które jednak stawiają mnie nierealnie w wielkiej realności co boli, dystansuje a na końcu zobojętnia. Taka już przeprana, wypłukana i odbarwiona ze wszystkiego uczę chodzić się wolniej, poruszać mniej swobodnie, gładko, myśleć wcale, mówić bo tak wypada. Wydaje Ci się, że mnie znasz; czytasz ze mnie jak z otwartej książki - niestety, ja patrzę na lodowce i łąki fioletowych wrzosów kiedy całe moje życie nagle staje się Twoim problemem. Jeżeli jednak tak się nie stanie wiedz, że po chaosie1 i chaosie2, nastąpią po kolei 3,4,5...